انسولین لانتوس و لومیر؛ شباهت‌ها و تفاوت‌ها
هادی نژاد  ۱۳۹۶/۱۰/۰۱ | ۰ | ۱۴۵۸۰

انسولین لانتوس و لومیر؛ شباهت‌ها و تفاوت‌ها

مقایسه‌ لانتوس و لومیر؛ معروفترین انسولین‌های موجود در بازار

انسولین یک هورمون است که نقش مهمی در تنظیم قند خون دارد. کمبود انسولین یا عدم توانایی پاسخ مناسب به انسولین، هر کدام منجر به ایجاد علائم دیابت می شود. علاوه بر نقش آن در کنترل قند خون، انسولین نیز در ذخیره سازی چربی دخیل است. انسولین یک هورمون است که نقش متفاوتی در بدن دارد.  انسولین چگونگی استفاده و ذخیره گلوکز و چربی را تنظیم می کند. بسیاری از سلول های بدن به انسولین تکیه می کنند تا گلوکز را از خون برای انرژی مصرف کنند.

سطح انسولین و قند خون

انسولین به کنترل قند خون کمک می کند با سیگنال دادن به کبد و سلول های چربی و چربی برای دریافت گلوکز از خون. به همین دلیل، انسولین به سلول ها کمک می کند تا از گلوکز برای انرژی استفاده کنند. اگر بدن انرژی کافی داشته باشد، انسولین کبد را به گلوکز می فرستد و آن را به عنوان گلیکوژن ذخیره می کند. کبد می تواند تا حدود 5 درصد از جرم آن را به عنوان گلیکوژن ذخیره کند. برخی از سلول های بدن می توانند بدون انسولین قند خون خود را از خون دریافت کنند، اما اکثر سلول ها نیاز به انسولین دارند.

دیابت چیست؟

بیماری دیابت در واقع مجموعه‌ای از بیماری‌هاست که با هورمون انسولین در ارتباط هستند. به صورت طبیعی ، پانکراس (ارگانی که پشت شکم قرار گرفته است) انسولین تولید می‌کند تا بدن بتواند قند و چربی‌های غذا را ذخیره و به هنگام نیاز مصرف کند.

دیابت زمانی گریبان گیر شخص می‌شود که یکی از سه مورد زیر اتفاق بیافتد:

  1. هنگامی که پانکراس اصلا انسولین تولید نمی‌کند.

  2.  هنگامی که پانکراس مقدار بسیار کمی انسولین تولید می‌کند.

  3. هنگامی که بدن به نحو احسن به انسولین واکنش نشان ندهد و به اصطلاح در برابر آن مقاوم شود.

دیابت یک بیماری مادام العمر است و عوارض دیابت متعدد است. تحقیقات اخیر نشان می دهد به طور تقریبی 18.2 میلیون از شهروندان آمریکایی دیابت دارند و تقریبا یک سوم آن‌ها از این موضوع بی‌ اطلاع هستند. به این آمار 41 میلیون نفر دیگر را نیز اضافه کنید چرا که در شرف گرفتار شدن در دام این بیماری می‌باشند. تا به امروز هیچ درمان قطعی و متداومی برای دیابت یافت نشده است و افراد مبتلا به دیابت تنها می‌توانند بیماری خود را کنترل کنند و نگذارند اوضاع وخیم شود.

 

انسولین


به طور کلی چند نوع دیابت داریم؟

برای پیشگیری کردن و درمان دیابت ابتدا لازم است انواع دیابت را بشناسید. دیابت اصولا به دو دسته تقسیم می‌شود که دیابت نوع 1 و دیابت نوع 2 نام دارند. البته نوع دیگری از دیابت نیز وجود دارد که به دیابت بارداری شهرت دارد. 

دیابت نوع 1

این نوع دیابت زمانی اتفاق می‌افتد که سلول‌های تولید انسولین پانکراس، توسط سیستم ایمنی بدن (سلول‌های بتا) از بین بروند. بدن افرادی که به دیابت نوع اول دچار هستند به هیچ عنوان انسولین تولید نمی‌کند. تزریق انسولین برای این افراد امری حیاتی و ضروری خواهد بود.

دیابت نوع 1 معمولا در افراد زیر 20 سال اتفاق می‌افتد اما امکان دارد در هر بازه‌ی سنی گریبان گیر افراد شود.

دیابت نوع 2

برخلاف افرادی که دیابت نوع 1 دارند، بدن افرادی که به دیابت نوع 2 دچار هستند انسولین تولید می‌کند. اما انسولین ترشح شده توسط پانکراس در بدن این اشخاص یا بسیار کم است یا بدن آن‌ها نسبت به آن مقاوم شده است. در این صورت گلوکز به سلول‌ها نخواهد رسید.

دیابت نوع دوم شایع‌ترین نوع از این بیماری است که 18 میلیون آمریکایی با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. با اینکه می‌توان از عوارض دیابت جلوگیری کرد، اما این بیماری همچنان اثر خود را روی بزرگسالان می‌گذارد و باعث نابینایی، قطع عضو و نارسایی مزمن کلیه می‌شود. دیابت نوع 2 معمولا پس از 40 سالگی گریبان گیر افراد می‌شود، به خصوص در افرادی که اضافه وزن دارند این بیماری می‌تواند مشکل آفرین باشد. در حالی که دیابت نوع دوم به دیابت بزرگسالان شهرت دارد، اما با افزایش چاقی در جوانان و نوجوانان علائم بیماری دیابت به تازگی در میان این گروه سنی نیز شیوع پیدا کرده است.

گاها برخی از افراد می‌توانند با کم کردن وزن، رعایت کردن رژیم غذایی مناسب و ورزش متداوم دیابت خود را کنترل کنند. اما دیگران امکان دارد به همراه این فعالیت‌ها قرص کنترل انسولین و یا تزریق انسولین نیاز داشته باشند.

برخی مواقع پزشکان می‌توانند قبل از به وقوع پیوستن دیابت نوع دوم، آن را پیش‌بینی کنند. در این صورت با شناخت انواع دیابت می‌توان پی برد که آیا شخصی دیابت دارد یا خیر. پزشک با این اطلاعات و با توجه به میزان قند خون بیمار می‌تواند میزان شانس افراد برای ابتلا به بیماری دیابت نوع 2 را پیش‌بینی کند. 

دیابت بارداری

این گونه از دیابت به هنگام بارداری رخ می‌دهد. تغییرات هورمونی در طول دوران بارداری می‌تواند روی کارکرد طبیعی انسولین تاثیر بگذارد. این وضعیت تقریبا در 4% از زنان باردار اتفاق می‌افتد.

زنانی که به هنگام بارداری بالای 25 سال سن داشته، قبل از بارداری دارای اضافه وزن بوده و سابقه‌ی بیماری دیابت در خانواده‌ی آن‌ها موجود باشد، بیش از سایرین در معرض خطر ابتلا به دیابت بارداری قرار دارند.

در طول دوران حاملگی باید غربالگری دوران بارداری صورت گیرد. زیرا در صورتی که این نوع از دیابت درمان نشود می‌تواند برای مادر و جنین مشکلاتی به وجود بیاورد.

معمولا میزان قند خون مادر شش هفته پس از به دنیا آمدن نوزاد دوباره به حالت عادی باز می‌گردد. با این حال ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 در مادرانی که دیابت بارداری را تجربه کرده باشند، بیشتر خواهد بود.

دیابت بارداری


نقش انسولین در دیابت

برای درک بیشتر اهمیت نقش انسولین در دیابت، ابتدا لازم است بدانیم بدن چگونه غذا را به انرژی تبدیل می‌کند. بدن شما از میلیون‌ها سلول تشکیل شده است. این سلول‌ها باید انرژی تولید کنند و برای تولید انرژی باید از ساده‌ترین نوع مواد غذایی تغذیه شوند. به هنگام خوردن یا نوشیدن، اکثر این مواد در بدن به مواد قندی بسیار کوچکی به نام گلوکز تقسیم می‌شوند. سپس گلوکز به کمک سیستم گردش خون به تمامی بدن منتقل می‌شود و تک‌تک سلول‌ها از آن استفاده می‌کنند. بدین ترتیب انرژی اکثر ارگان‌های بدن تولید می‌شود و شما قادر به انجام امور روزمره‌ی خود خواهید بود.

مقدار گلوکزی که در خون شما جریان دارد، به صورت کاملا دقیقی توسط هورمون انسولین اندازه‌گیری و تنظیم می‌شود. پانکراس همواره مقدار کمی انسولین ترشح می‌کند اما زمانی که مقدار گلوکز موجود در خون شما به اندازه‌ی معینی می‌رسد، پانکراس مقدار بیشتری انسولین ترشح می‌کند تا گلوکز اضافی به سلول‌ها منتقل شود و قند خون پایین بیاید. 

بدن برای جلوگیری از کاهش قند خون بیش از حد مجاز، به مغز فرمان می‌دهد و شما احساس گرسنگی می‌کنید. از زمانی که فرمان تغذیه صادر می‌شود تا وقتی که شما چیزی بخورید، بدن برای تامین انرژی شروع به سوزاندن گلوکز‌هایی می‌کند که در کبد ذخیره شده‌اند.

در بدن افرادی که دیابت دارند یا به به طور کلی انسولین تولید نمی‌شود، یا سلول‌ها نسبت به انسولین مقاوم شده‌اند. کمبود انسولین منجر به جاری شدن مقدار زیادی گلوکز در خون این افراد می‌شود و در نهایت بیمار دچار قند خون بالا شده و باید راه دیگری برای کنترل قند خون خود بیابد.

از نظر علمی، فردی مبتلا به دیابت است که در هر دسی‌لیتر از خونش، 126 میلی‌گرم گلوکز وجود داشته باشد. پس می‌توان نتیجه گرفت نقش انسولین در دیابت بسیار اهمیت دارد.

انسولین لانتوس و لومیر

لانتوس (Lantus) و لِوِمیر (Levemir) شباهت‌های فراوانی به یکدیگر دارند. هر دو فرمول‌های اساسی انسولین هستند. به این معنا که به مدت طولانی در بدن باقی مانده و به عنوان انسولین در بدن به مرور و به تقلید از پانکراس سالم عمل می‌کند.

هر دو این انسولین‌ها آنالوگ هستند به این معنی که به شدت به انسولین تولید شده توسط بدن شباهت دارند. با این تفاوت که اندکی مهندسی و ترکیب شده که اندکی جذب آن را بالا ببرند.

لانتوس از یک فرمول ساده از گلارژین (Glargine) تولید شده که فرم اصلاح شده ژنتیکی از انسولین انسانی است. لومیر هم از فرمولی ساده و تمیز است اما با دتمیر (Detemir) ترکیب شده است که تفاوت اندکی با انسولین طبیعی انسان دارد.

انسولین انسانی از دو زنجیره‌ی آمینواسید به نام‌های A و B ساخته شده که دو پیوند دی سولفید در آن‌ها قرار دارد. در گلارژین یک آمینواسید از زنجیره خارج شده و دو پیوند اضافی آمینواسید به انتهای زنجیره‌ی B اضافه شده است. ایجاد تغییرات گلارژین در اسیدی محلول در pH بوده اما میزان کمتری از این اسید محلول در بدن پیدا می‌شود.

انسولین لومیر


برای ساخت لانتوس، ابتدا گلارژین را از E می‌گیرند. سپس آن را خالص می‌کنند. هیدروکلریک اسید نیز به آن اضافه کرده و در این مرحله گلارژین را برای تزریق آماده می‌کنند.

بعد از این‌که به زیر پوست این آمپول را تزریق کردید، pH بدن خنثی می‌گردد. چرا که گلارژین با pH ترکیب نمی‌شود و آن به صورت رسوبی از چربی زیر پوست جمع می‌شود. پس از رسوب گلارژین در بافت‌ها، در طول زمان به آرامی در خون جریان می‌یابد.

لومیر از انسولین دتمیر ساخته شده است. انسولین دتمیر از بازترکیب DNA مانند گلارژین ساخته شده است. اما به جای E ساختار دیگری را دستکاری کرده‌اند. انسولین دتمیر با انسولین انسانی در یک آمینواسید در انتهای زنجیره‌ی B تفاوت دارد و اسید چرب به جای آن جایگزین شده است.

برعکس گلارژین، دتمیر رسوبی برای تزریق را شکل نمی‌دهد. به جای آن رفتار دتمیر تمدید گونه است چرا که فرم تغییر یافته آن باعث می‌شود به خود بچسبد و در محل تزریق انسولین جمع شده و به آرامی جذب بدن شود. بیشتر از 98% از دتمیر موجود در جریان خون با آلبومین (نوعی پروتئین) ترکیب می‌شود. هنگامی که به آلبومین می‌چسبد، انسولین نمی‌تواند عمل کند! به خاطر این‌که به آرامی از آلبومین جدا می‌شود، در بدن تا مدت طولانی موجود است.

این‌که لومیر بهتر است یا لانتوس، قابل بحث است. لومیر معمولا دو بار در روز تزریق می‌شود اما انسولین لانتوس یک بار! بر اساس سخنان دکتر ریچارد برنشتاین (Dr. Richard Bernstein) اگر انسولین لانتوس روزی دو بار تزریق شود، بهتر عمل می‌کند. به خاطر اسید موجود در لانتوس ممکن است که محل تزریق انسولین سوزش داشته باشد اما هر دو فرمول ساخت انسولین باعث بروز حساسیت می‌شوند.

تحقیقات جدید در مقایسه این دو انسولین نشان داده که میزان جذب و اوج کارآیی هر کدام متغیر است. به خصوص در هنگام شب، ورزش کردن و مصرف الکل! در بعضی تحقیقات که لانتوس و لومیر به بیماران دیابت نوع اول تزریق شد، لومیر خطر کم‌تری برای افت قندخون داشت. البته این مقایسه نیز کامل نیست. در کل کنترل قند خون هر دو انسولین مشابه یکدیگر است.


منبع:

بعدی قبلی