روش پیشگیری از ابتلا به مننژیت
درودیان  ۱۳۹۸/۰۱/۱۸ | ۰ | ۴۱

روش پیشگیری از ابتلا به مننژیت

مننژیت یک عفونت بالقوه جدی است که می تواند منجر به آسیب مغزی و یا حتی مرگ شود

مننژیت یک عفونت بالقوه جدی است که می تواند منجر به آسیب مغزی و یا حتی مرگ شود. مننژیت امری نادر است، اما در صورت ابتلا می تواند بسیار عفونی باشد. باید دانست که این بیماری چگونه گسترش می یابد، چگونه از آن جلوگیری باید کرد، و چه اقدامات احتیاطی را می توانید برای جلوگیری از آن انجام دهید.

چگونگی گسترش مننژیت

چگونگی گسترش مننژیت

مننژیت اغلب به علت نوع باکتری که Neisseria meningitidis نامیده می شود، ایجاد می شود. حدودا از هر 1 نفر 10 نفر این باکتری را در بینی یا گلویش بدون هیچ دلیل یا علائمی دارد. این افراد حامل بیماری نامیده می شوند.

حاملان بیماری می توانند از طریق فعالیت هایی مانند باعث انتقال بیماری خود شوند:

بوسیدن پوست افراد دیگر

خوردن یک غذا با دیگران و یا در ظرفی مشترک

سرفه

عطسه

افراد مستعد ابتلا به مننژیت پس از قرار گرفتن در معرض باکتری های حامل مننژیت دچار عفونت می شوند.

این عفونت بر روی بافتی ظریف که مغز و نخاع را تشکیل می دهد، تاثیر می گذارد. این بافت نازک مننگهای نامیده می شود. مننژیت یک عفونت جدی مینژین ها و مایع مغزی نخاعی است. التهاب و تورم در این بافت ها می تواند فشار خطرناکی بر مغز یا نخاع ایجاد کند.

تشخیص سریع و درمان این بیماری بسیار ضروری است. اما علائم مننژیت می تواند شبیه نشانه های بیماری های دیگر باشد. در نتیجه، مراقبت ها و درمان های پزشکی اغلب به علت زمان بر بودن تشخیص به تأخیر می افتد.

مننژیت با داروهای آنتی بیوتیک قابل درمان است. حتی با درمان سریع توسط آنتی بیوتیک نیز ، فرد مبتلا به مننژیت ممکن است عواقب جدی ای را داشته باشد که می تواند در مدت کل طول عمر او برایش مشکل ساز شود. افراد آسیب دیده ممکن است دچار عوارضی چون از دست دادن شنوایی، از دست دادن اندام و یا از دست دادن توانایی تفکر بشوند.

اقدامات پیشگیرانه

اقدامات پیشگیرانه

با معرفی واکسن های جدید، اجتناب از بیماری مننژیت امروزه بسیار ساده تر شده است. به اکثر کودکان واکسن مننژیت تزریق می شود . دوز اول واکسن معمولا بین سنین 11 تا 12 سالگی تزریق می شود. یک تقویت کننده دیگر برای واکسن قبلی نیز حدود پنج سال بعد تزریق می شود. یک واکسن قدیمی که به عنوان واکسن پلی ساکارید مننگوکوک شناخته می شود نیز، می تواند به افراد بالای 55 سال داده شود. جوانان سنین 16 تا 21 نیز در معرض بیشترین خطر ابتلا به مننژیت قرار دارند.

واکسیناسیون به سیستم ایمنی آموزش می دهد که پروتئین ها را در باکتری هایی که باعث مننژیت می شوند شناسایی کرده و سپس سیستم ایمنی بدن این باکتری ها را مورد هدف قرار می دهد. با این وجود باکتری های فراوانی برای مننژیت وجود داشته و واکسن برای همه آنها در دسترس نیست. واکسن های فعلی می توانند از شایع ترین گونه ها ی مننژیت جلوگیری کنند. در حالی که کودکان امروزه به طور معمول واکسن را دریافت می کنند، ممکن است افراد سالمند در گذشته واکسینه نشده باشند.

یک فردی که واکسن مننژیت را تزریق نکرده و در معرض ابتلا به مننژیت است، باید بلافاصله به پزشک مراجعه کند. پزشکان برای این افراد اغلب دوره ای از آنتی بیوتیک های پیشگیرانه را تجویز می کنند. این نوع استفاده از آنتی بیوتیک می تواند مانع از پیشرفت بیماری در یک فرد تازه مبتلا شده شود. حتی اگر پزشکان در ابتلای فرد به بیماری دچار تردید باشند نیز ، معمولا آنتی بیوتیک ها را به صورت ایمنی و برای اطمینان تجویز می کنند.

مننژیت معمولا از طریق تماس با بزاق فرد مبتلا یا ترشحات بینی فرد آلوده گسترش می یابد. سعی کنید از استفاده نوشیدنی مشترک ، خوردن در ظروف مشترک یا موارد دیگر که ممکن است حاوی بزاق فرد مبتلا باشد اجتناب کنید. همچنین، از بوسیدن پوست فرد مبتلا به مننژیت خودداری کنید.

هشدار

هشدار

قبل از سفر به مناطقی که احتمال شیوع بیماری در آنجا را می دهید ، باید حتما واکسینه شده و به عنوان مثال باید بدانید که شیوع این بیماری بیشتر در مناطق جنوب صحرای آفریقا مشاهده شده است.

بعضی گروه هایی که احتمال بیشتری برای ابتلا به این عفونت را دارند، از جمله زیر است:

نیروهای نظامی آمریکایی

افرادی که تازه به مدرسه ،کالج یا دانشگاه رفته اند که در خوابگاه زندگی می کنند

افراد دارای طحال آسیب دیده و یا فردی که طحال ندارد

کارکنان آزمایشگاه که به طور منظم با باکتری N. meningitidis کار می کنند

افراد مبتلا به اختلال کمبود مولکول

با زدن واکسن و مراقبت های بهداشتی مناسب ، می توانید از قرار گرفتن در معرض مننژیت  و ابتلا به آن جلوگیری کنید.


منبع:

بعدی قبلی